Ιστορική Αναδρομή

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η πρώτη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδρύθηκε στη Κοπεγχάγη το 1953 λόγω της επιδημίας πολιομυελίτιδας (επειδή πολλοί ασθενείς απαιτούσαν σταθερό αερισμό και παρακολούθηση) . Τη δεκαετία του 1960 αναγνωρίστηκε η σημαντικότητα των καρδιακών αρρυθμιών σαν αιτία νοσηρότητας και θνητότητας στο έμφραγμα του μυοκαρδίου. Αυτό οδήγησε τη χρήση ρουτίνας της συνεχούς παρακολούθησης της καρδιακής λειτουργίας (monitoring) στις MEΘ. 


Τύποι ΜΕΘ


Υπάρχουν ειδικές μορφές ΜΕΘ όπως:
  • Νεογνική ΜΕΘ
  • Μονάδα Παίδων
  • Στεφανιαία Μονάδα
  • Καρδιοχειρουργική Μονάδα
  • Νευροχειρουργική Μονάδα
  • Μονάδα εγκαυμάτων
  • Μονάδα Μεταναισθητικής Φροντίδας
  • Αναπνευστική ΜΕΘ
  • Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας(ΜΑΦ)
  • Πολυδύναμη ΜΕΘ
    •
  • Κινητή Μονάδα Εντατικής Θεραπείας               

Ιστορική αναδρομή

Σκοπός της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας είναι η παροχή υπηρεσιών υγείας σε
ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός του Νοσοκομείου με δομή και οργάνωση που να
έχει τη δυνατότητα για φροντίδα και υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών των βαριά πασχόντων ασθενών, ασθενών που έχουν πραγματικό ή δυνητικό κίνδυνο
θανάτου. Η ιδιαιτερότητα και οι ανάγκες αυτών των ασθενών οδήγησαν πολύ νωρίς στην διαπίστωση ότι η φροντίδα και η θεραπεία των ασθενών γίνεται σωστότερα και γρηγορότερα αν οι βαριά πάσχοντες συγκεντρωθούν σε ένα συγκεκριμένο και χωροταξικά κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο.
Η Florence Nightingale κατέγραψε τα πλεονεκτήματα της μετεγχειρητικής παρακολούθησης των ασθενών σε απομονωμένους χώρους μακριά από τους υπολοίπους πάσχοντες. Η ανάγκη για συνεχή παρακολούθηση του καρδιακού ρυθμού και της αναπνευστικής συχνότητας των βαριά πασχόντων εισήγαγε την ανάγκη εύρεσης χώρου και κατάρτισης του προσωπικού παρακολούθησης των ασθενών. Η χειρουργική ειδικότητα είναι άρτια συνδεδεμένη με την ιστορία των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Το 1910 οι Lewen and Sierers στη Γερμανία καθιέρωσαν την αναπνευστική υποστήριξη των ασθενών που υποβάλλονταν σε χειρουργικές επεμβάσεις θώρακος μέσω ενός αναπνευστήρα προκαθορισμένης χορήγησης όγκου αέρα που λειτουργούσε με μοτέρ.
Στις Η.Π.Α , ο Dr W.E Dandy «άνοιξε» μια μονάδα αυξημένης φροντίδας για την μετεγχειρητική παρακολούθηση των νευροχειρουργικών περιστατικών στο Νοσοκομείο «Johns Hopkins» στη Βαλτιμόρη. Το 1929 στη Βοστόνη ο μηχανικός Philip Drinker και οι γιατροί Shaw και McKhann παρουσίασαν τον πρώτο αναπνευστήρα αρνητικής πίεσης με δυνατότητα μαζικής παραγωγής. Η συμβολή τους ήταν τόσο σημαντική ώστε δεκαετίες αργότερα η ορολογία «drinkering»
χρησιμοποιείτε σε όλες τις Μονάδες του κόσμου. Το 1927 στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο «Sarah Morris» στο Σικάγο εγκαθιδρύθηκε η πρώτη μονάδα φροντίδας προώρων καθορίζοντας έτσι και την ανάγκη για αντιμετώπιση των πασχόντων ανάλογα την ηλικία και την ιδιαιτερότητα του προβλήματος ανοίγοντας το δρόμο για την ίδρυση επιμέρους Μονάδων Αντιμετώπισης(Μεθ Νεογνών, Παίδων, εμφραγμάτων, εγκαυμάτων κτλ)(Gordon 1998)
Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και ακολουθώντας τα πρότυπα της Nightingale, καθορίστηκαν ιδιαίτεροι χώροι στα πολεμικά νοσοκομεία για τους ασθενείς σε shock μετά από τραυματισμούς στο πεδίο της μάχης ή έπειτα από εγχείρηση.
Η πρώτη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδρύθηκε στη Κοπεγχάγη το 1953 εξαιτίας επιδημίας Πολιομυελίτιδας. Συχνή επιπλοκή της πολιομυελίτιδας ήταν η αναπνευστική παράλυση, επιπλοκή που οδηγούσε στο θάνατο των ασθενών. Στη Δανία, ο αερισμός επιτυγχάνονταν με την τοποθέτηση ενός σωλήνα στην τραχεία και την οξυγόνωση του ασθενούς επαναστατική και πρωτοπόρα μέθοδος για την εποχή. Οι ασθενείς αυτοί συχνά υπέφεραν από οξεία κυκλοφορική ανεπάρκεια γεγονός που έκανε την εντατική παρακολούθηση τους απαραίτητη.
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι εξελίξεις στον μηχανικό αερισμό οδήγησαν στην οργάνωση μονάδων εντατικής παρακολούθησης των ασθενών αυτών. Θεωρήθηκε ότι η παρακολούθηση θα ήταν πιο αποτελεσματική με την συγκέντρωση των ασθενών σε ένα συγκεκριμένο χώρο όπου και η παρακολούθηση θα ήταν αποτελεσματικότερη συνοδευμένη από την υποστήριξη σταδιακά και των υπόλοιπων ζωτικών λειτουργιών.
Τελικά το 1958 στο «Johns Hopkins Bayview Hospital» («Baltimore City Hospitals»
τότε), ιδρύθηκε η πρώτη διεπιστημονική μονάδα παρακολούθησης με μόνιμο προσωπικό και γιατρό που εφημέρευε στο χώρο αντιμετωπίζοντας χειρουργικά, αναπνευστικά αλλά και καρδιολογικά περιστατικά. Εμπνευστής και υλοποιητής της όλης διαδικασίας ήταν ο Peter Safar,αναισθησιολόγος γνωστός και σαν «πατέρας της CPR».
Στο τέλος της δεκαετίας του 1960, συγκεκριμένα το 1969, ιδρύεται η Αμερικανική Οργάνωση Νοσηλευτών Εντατικής Θεραπείας(The American Association of Critical Cove Nurses, AACN) με 140 μέλη αρχικά. 
Στην Ελλάδα η πρώτη πολυδύναμη μονάδα εντατικής θεραπείας δημιουργήθηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών το 1978.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)